Waar het college samengevat naartoe ging, is dat we over een aantal jaar geen privacy meer hebben. Dit zou mede komen door alle nieuwe snufjes die de maatschappij aan ons verplicht. Zo gaan wij steeds meer RFID chips bij ons dragen, is er steeds meer cameratoezicht en komt de vingerafdruk/irisscan ook steeds vaker in bedrijven voor. Sinds ‘9-11’, de aanslagen op New York, zijn er steeds meer van dit soort veiligheidsmaatregelen ingevoerd. Nu valt te betwijfelen of het zijn vruchten afwerpt, maar dit zal toch wel enigszins zo zijn, anders stopt men er nooit zoveel geld in.

Tegenwoordig is er ook een constante stroom van kritiek op de privacy, die steeds minder dreigt te worden. Men is bang, dat iedereen gegevens van een ander kan verkrijgen. Nog banger is men, voor de bedrijven en de overheid zelf, ze zouden toch eens weten waar jij je op een dag naartoe verplaatst! Ik vraag me altijd af, waarom er zoveel paniek heerst rond die onderwerp. Wanneer je je gedraagt, is er een enkel motief om nagetrokken te worden. Doen ze dit toch, wat moeten ze dan in godsnaam met de gegevens doen?

Het zal dus best, dat de privacy op den duur minder wordt, of zelfs verdwijnt. Niet echt prettig natuurlijk, maar als dit de veiligheid van de maatschappij versterkt, wat is dan het wezenlijke probleem? Zolang wij braaf zijn, is er geen enkele noodzaak om ons na te trekken en dan zijn onze gegevens helemaal niet interessant voor de overheid!

Rick van Hemert

Ik vind het artikel van Richard de Boer erg duidelijk en goed geschreven. Alle voor- en nadelen van de RFID-technologie worden op een duidelijke manier aangekaart. Het was soms misschien wel iets aan de saaie kant, maar dat is meer een kwestie van smaak.

Het artikel <undo!> van Henk Blaken en Marc Deuze was een stuk pittiger om te lezen, maar wel erg interessant. Het artikel begint sterk met de doodsangst in het Westen voor moslims rond 2004 en 2005. Hierbij wordt gelijk de rol van de massamedia betrokken. Het komt er uiteindelijk op neer dat wij in middels alweer voorbij de zogenaamde media-hype zijn. Wij spreken inmiddels van nieuwe media-hypes. Nog sneller, better en groter dan de gemiddelde media-hype.

Het artikel was verassend vlot geschreven. Zware onderwerpen, afgewisseld met af en toe wat lichte humor. Ik wist voor het lezen van het artikel niet dat de objectiviteit van kranten eigenlijk een commercieel besluit is geweest voor meer lezers.

Ik hoopte na de ‘nieuwe media-hype’ niet dat het artikel voornamelijk over nieuwe media-toepassingen zou gaan. Integendeel, het artikel was een erg sociologische tekst over onder andere het doorgeschoten individualisme van de 21ste eeuw. Blaken en Deuze omschrijven op een duidelijke manier de sociale tendensen die er in de 21ste eeuw onstaan. Zo vertellen zij bijvoorbeeld dat tijdens de Grote Media Hypes (zoals de moord op Pim Fortuyn, de publieke begrafenis van André Hazes) de burgers weer samenkomen. Het volk is het dus nog niet compleet verleerd. Strefend naar oudere tijden, waarin niet alles voor ons bepaald werd. Waarin on demand dus nog niet bestond, en wij allemaal dezelfde (objectieve) informatie opgeschoteld kregen om er zelf, of met z’n allen, een mening over te vormen.

Ik vind dat er zeker een grote kern van waarheid in deze artikelen zit. Maar of ik het er compleet mee eens ben weet ik niet zeer. Ik ga mij in ieder geval niet laten ophypen door deze ene tekst en mening. Het Web 2.0 heeft namelijk nog veel meer meningen te bieden.

Jesse Kroon

Een geruime tijd verder waren we aangekomen bij het punt techniek. We kregen een filmpje te zien en we kregen als groepje een aantal vragen voorgelegd die wij met argumenten moesten beantwoorden. Een vraag was bijvoorbeeld of techniek de drijvende kracht achter verandering is.

Naar onze mening is dit zeker het geval. Tegenwoordig is alles en iedereen afhankelijk geworden van techniek. Hedendaagse vernieuwingen zijn dan ook bijna allemaal toe te schrijven aan de techniek. Een voorbeeld is bijvoorbeeld de OV chipkaart, waar straks heel Nederland mee moet gaan reizen. Terwijl we dit eerst allemaal met papieren kaartjes en strippenkaarten moesten doen, gaat het reizen tegenwoordig allemaal met één pasje die allerlei persoonlijke gegevens van jou met zich meedraagt.

De tweede vraag die wij voorgeschoteld kregen was of het goed was dat techniek de drijvende kracht is achter verandering. Hier kan je zowel erg makkelijk veel voor- en tegenargumenten voor geven. In het bovenstaande voorbeeld is het bijvoorbeeld heel erg handig dat al de reisbewijzen van een persoon op één pasje staan. Ben je tenslotte verlost van die hele papierwinkel aan kaartjes. Wat nou als je dit pasje kwijt raakt? Met een strippenkaart was dit niet zo’n probleem, maar met de ov chipkaart ben je toch wel wat verder van huis. Het is overigens al eerder bevestigd dat de ov chipkaart zeer simpel te kraken is. Daar gaan je privé gegevens. Voordat je het weet staan ze op internet of is je bankrekening misschien wel geplunderd. Een aantal mogelijkheden en risico´s van wanneer techniek faalt.

Zo komen de woorden van Cruijff toch maar weer eens van pas. “Ieder voordeel hep ze nadeel”

Jesper Petit

Het plan dat wij hadden om deze discours te ontkrachten, was door de liften te gebruiken. Men staat met elkaar in een kleine ruimte bijna ‘op elkaars lip’ en irritatie is er dan al snel. We hebben bedacht, om één persoon op de eerste verdieping in te laten stappen, terwijl er al een aantal van ons in de lift staan. Vervolgens moeten er andere personen, onbekenden voor ons, aanwezig zijn en komt de ene persoon al luid bellend de lift binnen. Wanneer hij vervolgens bij de volgende etage weer uitstapt, hopen wij op een reactie van de voor ons onbekende persoon of personen. Zo willen we aan tonen dat men het niet altijd pikt, maar er niet direct iets van durft te zeggen. Het leek ons de perfecte manier om de discours te ontkrachten aangezien we liften genoeg hebben in het Singelgrachtgebouw.

De uitwerking was zeer positief te noemen. We hadden eigenlijk verwacht, dat het zeer lastig zou gaan worden om reacties van mensen te krijgen, maar aan lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen hadden we al genoeg. Men stoorde zich er regelmatig aan, maar durfde er niets van te zeggen, eventueel achteraf, maar nooit wanneer de persoon erbij stond.

Al met al vonden we de ‘proef’ geslaagd, we hebben duidelijk ergernis bij mensen gezien en gemerkt, dat men er wel wat aan zóu willen doen, maar niet durft.

Beeldmateriaal  hebben we niet kunnen schieten, aangezien dit te opvallend zou zijn voor de ‘proefpersonen’, een lift blijft natuurlijk maar een klein hokje.

Er werden groepjes gemaakt van vijf tot zes leden. Binnen elke groep werd het discours ‘media gratis aanbieden is de toekomst’ centraal gesteld. Er werden voor en tegen argumenten bedacht. Na ongeveer een kwartier werden elk groepje hun argumenten behandeld en op het bord geschreven. Enkele tegenargumenten waren dat de economie zou instorten, mensen zouden hun banen verliezen. Spullen zouden geen waarde meer hebben waardoor de waardering voor alle media extreem zou gaan dalen. Ook zou de kwaliteit van de media extreem dalen.

Er werden echter ook argumenten voor opgenoemd. Wanneer media gratis zou worden zou er namelijk veel meer geld beschikbaar zijn voor overige zaken. En zou er een veel bredere ontwikkeling ontstaan. Meer passie en meer keuze voor de mensen. Men wordt kritischer in het kiezen van media want prijs is niet langer een beperkende factor.

Gratis media heeft een heleboel voor en nadelen. Ik denk dat de komende tientallen jaren media niet compleet gratis wordt, dat zou nou eenmaal niet werken met de denkwijze van de mens.

Jesse Kroon

Het begint allemaal met een gefrustreerde uitvinder genaamd Gillette. Geen enkel product van hem slaagt op de markt, wat hij toe doet aan de duivelse concurrentie. Dit verandert wanneer ze besluiten om het scheermesje te verbeteren en deze gratis te leveren bij elk product dat je jezelf kan bedenken. Het gevolg is dat mensen voor al die mesjes die zij in bezit hebben wel een scheerapparaat nodig hebben. Tenslotte kan je niks met enkel een scheermesje.

Het creëren van een behoefte naar het soort producten waarvoor je iets nodig hebt om het te kunnen gebruiken is een succesvolle verkoopstrategie gebleken. Denk bijvoorbeeld aan de gratis telefoon die je bij je abonnement krijgt, of een gratis spelcomputer waar je spellen voor moet kopen wil je er iets mee kunnen doen.

Het gratis weggeven van producten of internetservices levert niet alleen bekendheid op, maar daarnaast ook een grote kans op succes. Kijk bijvoorbeeld naar dagbladen. Een gratis dagblad brengt hetzelfde nieuws als een abonneekrant. Waarom dan nog betalen voor een krant als je het ook gratis kan krijgen? De bedrijven achter de gratis kranten verdienen hun geld wel dankzij advertenties. Deze advertenties worden namelijk weer gezien door de vele gebruikers van de gratis krant. Gevolg voor de abonneekrant is dat ze de tent (over een bepaalde tijd) wel kunnen sluiten.

De term “Freemium”, waar ik overigens nog nooit van gehoord had, zijn soort van te vergelijken met de gratis krant. Er wordt een basisversie van websoftware of een service geleverd die geheel gratis is. Je kan het vergelijken met een gratis parfum sample. Het maakt reclame voor het product. Wil je meer van het luchtje, dan moet je deze kopen in bijvoorbeeld een parfumerie. Wanneer je de extra mogelijkheden van de websoftware wil gebruiken zul je over moeten stappen op een betaalde premium versie.

Op deze manier kan je alles gratis weg gaan geven. Zo heeft de schrijver Anderson het zelfs over het gratis maken van elektriciteit. We gaan een tijd in waar de gehele economie om gratis draait. Anderson juicht dit toe en ik kan hem alleen maar gelijk geven.

Jesper Petit

Anderson begint het artikel met een sprekend voorbeeld. Schrijver Joe Simpson schreef een boek over bergbeklimmen. Het boek kreeg een goede recensie, maar een echt succes werd het niet, het boek werd snel vergeten. Ongeveer tien jaar later herhaalde Jon Krakauer het kunstje, ditmaal met succes, het boek werd een enorme hit. Dit boek werd op Amazon.com verkocht en iedereen die het boek kocht of een poging waagde om het te kopen, werd een ander boek aangeraden: het boek van Joe Simpson. Mensen gaven positieve reacties op het boek en al snel zorgde het voor een enorme stijging in de verkopen van het boek. Simpson’s boek werd zelfs tweemaal zoveel verkocht als het boek van Krakauer.

Conclusie van het verhaal, is dat webshops veel makkelijker in kunnen spelen op onbekende dingen. Bij een fysieke winkel, moet er  ruimte zijn, om de boeken op te kunnen slaan en koopt men het pas, wanneer ze het zien. Kortom, de boeken moeten in de schappen staan om opgemerkt te worden. Bij webshops is dit helemaal niet het geval, een winkel kan een boek op de website zetten en aanbevelen, zonder dat ze ook daadwerkelijk aanwezig moeten zijn. Wanneer iemand het boek vervolgens besteld, kan de betreffende winkel een partij bestellen.

Een ander groot voordeel van de webshops, en eigenlijk web 2.0 in het algemeen, is het doorlinken van product één naar product twee, om vervolgens mij een geheel onbekend product drie uit te komen, wat veel weg heeft van product één. De zogenaamde ‘Recommendations’ zorgen ervoor, dat mensen nieuwe wegen inslaan. Ik merk dit zelf op het gebied van muziek. Last.fm is een site, waar bijna alle muziek op is beschreven, mensen luisteren ernaar en voegen zo weer muziek toe aan de database. Wanneer ik vervolgens op een bepaalde band klik, staan er altijd weer andere bands bij, die veel lijken op de eerste band. Zo kan er alsmaar doorgelinkt worden en komt men uiteindelijk bij een onbekende band uit, die toch veel weg heeft en misschien wel leuker is, dat de eerste band waarop gezocht werd.

Het Artikel van Anderson is prima te lezen, ondanks de stortvloed aan informatie en voorbeelden. Dit kwam vooral door het herkennen van bepaalde onderdelen van het verhaal. Anderson is positief over ‘The long tail, en ik geef hem groot gelijk!

Rick van Hemert

Het hoorcollege begon met een impressie van Matt Mason door Theo. Hier stopte hij al erg snel mee, mede omdat hij het niet helemaal eens was met Mason. Mason zou ons namelijk in eerste instantie een hoorcollege komen geven, maar omdat hij teveel geld vroeg ging dat verhaal niet door.  Als straf zullen wij studenten zijn boek allemaal niet kopen. “Hij verdient toch al genoeg” sprak Theo, wat ik alleen maar kan beamen.

Volgens Mason kwam het er op neer dat piraten helemaal niet zo slecht zijn. Zo proberen ze naast dat ze regels breken ook nieuwe wegen te vinden en vangen zij de slechte kanten op binnen ons kapitalistisch systeem en dit alles met de beste bedoelingen.

Dit verhaal werd gevolgd door een kort lesje geschiedenis over deze piraten. Hierbij leerden wij onder andere hoe mensen als Marx stonden tegenover bepaalde zaken in de wereld en hoe zij hier hun kritiek op uitte.

Toen we daarna voorbeelden zagen van de piraterij van nu zoals Marc Bijl & Banksy viel mij op dat de manier waarop zij dit doen door de tijd heen op zich niet eens heel erg veranderd is. Zo wordt er gebruik gemaakt van bekende media, waar zij een heel ander beeld dan die bij de mensen bekend is, weten te creëren. Dit allemaal met het doel op bepaalde discours in de maatschappij bloot te leggen of te veranderen en de manier waarop zij dit doen kan hun geen ene moer schelen.

Jesper Petit

Een van Keen zijn voorbeelden is om experts wiki-sites te laten controleren, alle content die door amateurs wordt geupload wordt door de experts beoordeeld en daarna misschien geplaatst. Een ander voorbeeld, kranten zetten een deel van hun content online om zo geld te besparen, maar alsnog het nieuws te brengen. Eigenlijk is elk voorbeeld dat Keen geeft een soort mix van oude bestaande media gemengd met nieuwe opkomende media. Ik heb het gevoel dat Keen de oude media erg vertrouwd en die wilt behouden als basis, om vervolgens aanvullingen te maken met de nieuwe media types om zo een soort veilig en volgens de regels web 2.0 op te bouwen.

Ik ben het overigens wel met Keen zijn standpunt over platenmaatschappijen eens. Waarom verkopen die maatschappijen eigenlijk nog van die dure cd’s, waarom geloven ze nog zo sterk in de DRM-technologie ? Het lijkt alsof ze totaal niks van web 2.0 snappen. Ze gaan dan ook volledig tegen de stroming van web 2.0 in. Maar stel nou dat ze met die stroming mee zouden gaan, dan is hun winst binnen de kortste keren verdubbeld.

Ik had eigenlijk gehoopt dat hoofdstuk negen door zou gaan op hoofdstuk acht, namelijk nog meer oplossingen van Keen. Helaas viel Keen weer terug in zijn oude schrijfpatroon en was het weer meer van hetzelfde oude gezeur uit de vorige hoofdstukken.

Het boek van Andrew Keen is op zich niet slecht, maar hij had het anders moeten indelen. Het lijkt namelijk alsof hij is losgeslagen met schrijven en alles heeft opgeschreven want hij dacht met elk mogelijk voorbeeld daar aanvast. Ik begreep al snel wat hij bedoelde en wat zijn standpunt was, zelfs zonder zijn boek te lezen en alleen naar het hoorcollege te hebben geluisterd. Keen schreef op gegeven moment zo veel van hetzelfde dat de hoop om het gezeur op te laten houden al bijna weg was. Hoofdstuk acht was gelukkig wel een lichtpuntje. Ik vind dat hij de meerderheid van zijn boek over de oplossingen had moeten laten gaan, en niet alleen maar over het probleem.

Jesse Kroon

Al snel kwamen we bij ‘de grote piratenopdracht’ terecht. Voor deze opdracht is het de bedoeling dat we een discours bedenken, dat wij willen veranderen. Vervolgens moeten we het discours beschrijven op micro-, mens- en macroniveau. Natuurlijk moet er ook bedacht worden hoe we dis discours gaan aanpakken, dus we moeten met een plan komen.

Als discours hebben wij gekozen voor ‘de verhuftering van de samenleving’ en wij willen dit discours ontkrachten, door te kijken, hoe mensen reageren in een drukke lift, wanneer iemand luid bellend binnen komt wandelen. Wij hopen, dat hieruit voort komt, dat men zich er wel degelijk aan stoort en er iets van durft te zeggen.

In de werkgroep hebben we erg lang nagedacht over het discours, waardoor we de opdracht buiten de les om, zullen gaan volbrengen.

Rick van Hemert